اولین شعر سپیدِ شاعر گرانقدر، سرکار خانم لیلا کردبچه!

انکار نمی‌کنم
قلبی که می‌تپد تهِ فنجانم
چشمی که می‌ریزد آرام‌آرام
عاشقانه‌ترین آوازهای مشرق‌زمین را...
در استکانم
انکار نمی‌کنم
پروانه‌ای را که نشست
بر بی‌قراریِ گل‌های پیراهنم
رد سرخی بر لبان کسی جا ماند
دستی که دور گردنش

انکار نمی‌کنم
در آغوش کشیدنت آنقدر آسان است
که رها کردنت دشوار
این‌بار،
دم رفتن که دست می‌کشی به موهایت
تصویرت را در آینه جا بگذار
که باور کنم دنیا
هنوز هم جهنم زیبایی است
و هنوز می‌شود از تهِ فنجان
حرف‌هایی برایت درآورم
که دلت نیاید انکار کنی

لیلا کردبچه/ 1386

 

 

 


/ 0 نظر / 23 بازدید